911 help ... 'cause i need you

MOVED

2006-04-20T10:17:00.000+08:00

HTTP://ALTER-EGOZ.NET/AKOSIGEAN
Bagong lungga. Baw.

Aabangan kita.

Bagong lungga sa web...

2006-04-14T08:17:00.000+08:00

May bago na kong bahay.

http://akosigean.alter-egoz.net
Salamat kay Ate Mitch sa lahat. Hehe.

At sa mga nag-offer ng tulong tulad ni Ate Scart.

Salamat talaga ng marami xenio. Buti nalang may mga taong tulad nio. Hehe. :)

Sa ngayon, wala pang laman yung site na yun, inaayos ko pa po. Daan kayo some other time. It will be up in a couple of days.

:)

Seryosong bagay...

2006-04-11T08:57:00.000+08:00

Magulo ang buhay ko ngayon. May nagawa akong malaking kasalanan. Madaming nasaktan, yung mahahalagang tao pa sa buhay ko.

Malungkot, pakiramdam ko nag-iisa ako. Yung dapat na kadamay ko ngayon, hindi ko man lang ma-contact. Pakiramdam ko ang layu-layo niya. Pakiramdam ko ako yung naiwan sa ere, nag-iisa, walang kapit, lutang, lumilipad pero walang patutunguhan.

Maraming tao ang galit sakin alam ko. Nasaktan ko sila ng sobra e. Kasalanan ko. Kasalanan namin. Yung mga kaibigan ko hindi na din alam kung ano ang ipapayo sa 'kin. Nasaktan ko din kasi sila e, pinag-alala ng sobra.

Ngayon, baka hindi muna ako mag-aral ng isang sem. Sabi ng nanay ko balak niya na mag-stop muna ko. Mag-isip isip daw muna ako. Siguro tama na din yun. Magpalamig muna ko, mag-isip kung ano gusto kong mangyari sa buhay ko. Yung last post ko ata related sa goodbye sa Baliuag University. Nagbibiro lang ako nung mga panahon na yun, pero ngayon seryoso na ako. Akalain niyo, magkakatotoo pala yun. Hai. Pati yung mga secret na balak ko na naka-save sa calendar ng phone ko magkakatotoo pala lahat.

-------

I NEED YOUR HELP:
Kelangan ko ng pera nowadays. Kelangan ko makaipon ng malaking pera. Basta. Balak ko magfreelance kaya babalik ako sa webdesigning, web development. Kelangan ko po ng mag-hohost, if you are willing to help, please email me at akosigean@yahoo.com. It will be a great help. Thanks.

Paalam Buraot University...

2006-03-24T19:29:00.000+08:00

Sa wakas bakasyon na. Tapos na paghihirap ko sa isang sem na maraming panget na nangyari sa buhay ko.

Emo mode.

Oo. Maraming nangyaring kapestehan sakin at kung iisa-isahin ko pa lahat yun, babalik lang lahat ng sakit na naramdaman ko. Kaya wag nalang ikwento kung ano ang mga yun. Hai.

Balik sa kasalukuyang buhay.

Basta, masaya kasi tapos na sem na 'to. Hehe. Paalam Pamantasang Buraot na mahilig mamburaot, paalam sa aking cute na cute na uniform (dahil parang uniform ng bata, maliit kasi ako) at paalam sa mga tae sa iskul (kabilang ang mga pesteng nagpawindang ng buhay ko). Alam kong hindi pa tama na magpaalam na ako sa kanila dahil baka next sem mag-aral pa rin ako dun. Kaso naisip ko lang, hindi naman natin alam ang mangyayari sa buhay natin kaya mabuti na yung magpaalam bago ang lahat. Hehe.

Malay mo next sem hindi na pala ako makapag-aral. Malay lang naman di ba? Hindi rin natin masasabi kung ano ang mga pwedeng mangyari.

Ayun.

Basta masaya ako kasi bakasyon na. Ang kulet mo Gean, ang kulet. Hehe.

Sana lang...

2006-03-16T19:16:00.000+08:00

Nagui-guilty ako.
Naging unfair ako. Naging madaya ako. Hindi ako deserving.
May nagalit sakin...
Guilty ako.. Kaya masakit.

Nag-usap na kami.
Sabi niya ayos na daw lahat.
Ok na kami.
Niyakap niya ko nang mag-sorry ako. Sana totoo na lahat.

Gusto ko na ng tahimik na buhay.
Yung dating masaya kong buhay.

Bakit kaya may mga taong sadyang plastic?

2006-03-15T22:59:00.000+08:00

Tae.

Hirap ng ganitong layp.
Simula nung naging involve ako sa _______,
gumulo na nang gumulo.

Tae. Panu ba ko tatakas?

Isang oras at kalahati pa...

2006-03-13T08:56:00.000+08:00

Nandito ako ngayon sa AVIM Center ng Pamantasang Buraot este Pamantasang Baliuag pala. Alas-otso ang klase ko kaso wala ang aming guro. Alas nueve na kaya sumibat na kami.

Kainis.

Nagmamadali pa naman ako pumasok. Puyat ako kagabi kakatext at dahil nanuod ako ng Starstruck. 1:04 ang saktong oras nang magpaalam ako sa aking katext. Natulog na ako nun. Pero mga bandang alas-singko nagising ako. Ang ingay ng kapitbahay. May nag-aaway. Hai. Balik tulog ulit ako. Nag-alarm na ang phone ko ng 6:30 gaya ng nakagisnan pero natulog pa din ako hanggang 7:30. Ha? 7:30 na?! Gagayak pa ko. Gumayak ako. 8:20 ako nakarating ng school. Hindi ako nakakain ng agahan. Wala pala si Mam. Tae.

Nagugutom ako.
Sana natulog nalang ako. 10:30 pa next class ko. English. May quiz kami.

Gusto ko ng mainit na sabaw! Penge. Gutom ako.

------------

Nung Sabado, nanuod kami ng sayaw sa Malolos. Cultural. Yun ang linya namin. Hayup. Ang galing nung mga bata. Nakaka-inspire. Sabi nga ni Sir, dapat daw matuto kami mangarap. Hehe.

------------

Kahapon naman (Linggo). Wala lang. Isa akong dakilang bantay-bahay. Tumunganga lang ako dun buong araw. Ang saya noh?

Nakakabadtrip nung gabi.
Inubusan ako ng ulam. Tama bang gawing pulutan ang ulam ko? Makatarungan ba yun??

HAI.

Kaya ang ginawa ko, sumugod ako sa ulan kahapon para pumunta ng tindahan at bumili sana ng itlog na pula (yun nalang sana uulamin ko) kaso wala palang available kaya wala akong choice kundi magluto ng delata.

HAI BUHAY.

Sarap kapag ganito na walang pakealam sa'yo mga kasama mo sa bahay noh? Ok lang, ang mahalaga nakakain na ko. Haha. At buhay pa ko.

Ang bilis ng panahon...

2006-03-11T10:51:00.000+08:00

Ang gara! Minsan feeling ko ang bagal bagal ng panahon pero kalaunan maiisip ko din na ang bilis pala.

Birthday ko nung Thursday. Hehe. Oo, 17 na ko. Goodbye syet 16. Ayoko ng sweet kasi hindi naman sweet ang 16 ko eh. =P Pero ayon sa edad ko sa friendster, 86 na ko. Tanda ko na! Ang saya maging alien. Hehe.

Wala lang. Parang hindi ko birthday nun. Haha. Akalain mo, wala akong pera nung araw na yun dahil hindi ako nabigyan ng salapi ng aking mga cute na magulang. Kawawa naman pala ako. Nye. Tapos malungkot, hindi ata naalala ng iba kong kabarkada nung hayskul na birthday ko nga pala. Sarap batukan ng mga luko kapag nakita ko. Hehe. Joke lang. Demanding. =P

Namiss ko sila. Sana ay masaya sila sa kanilang mga buhay. Hehe. Sana ay busog sila sa indian mango at buko pandan. Di kaya magtae sila nun?

Anyway, salamat sa mga nakaalala. Aylabyu all! Hehe.

May masaya naman nangyari nung birthday ko. Kahit na naiyak pa ko nung tanghali. Basta. Naiyak ako sa asar. Binigyan ako ng anak ng asawa ko, este bf pala. Joke! Nagulat ka ba? Hehe. Stuff toy, bear, ang cute-cute. Sabi niya, yun daw anak namin. Pao-pao ang pangalan. Hehe. Inaarbor nga nga kapatid ko eh. Neknek niya. Pwede bang arburin ang anak ng may anak? =P

Tapos kinabukasan (kahapon yun), anniversary namin. Saya noh? Magkasunod. Oo. Sinagot ko siya a day after my birthday. Hehe. Masaya kami. =)

Kagabi magkatext kami. Tungkol sa superheroes. Palabas kasi yung spiderman sa HBO. E peyborit niya yun eh. Sabi niya siya daw yun. Eto usapan namin: Babala, wag basahin ng bata. Hehe. Baka ma-offend. =P

Pao: Ako si spiderman. Daig kita.

Ako: Ayos lang yun. Balang araw matututo din ako lumipad. Ikaw sapot lang!

Pao: Hoy tuli na ko.

Ako: Sapot, hindi supot! Kaw talaga.. Kainis magjowk! Hehe.

Pao: Ah, kala ko supot eh. Hehe.

Ako: Si spiderman ka? Bakit ikaw wala kang theme song tulad nung sa power rangers na "go, go power rangers". Dapat may ganun ka din!

Pao: Meron ah, e2 oh, "supot, supot, saklolo. kailangan ko ang tulong mo.." (based ata ito sa Mang Jose ng Parokya ni Edgar).

Ako: Waw! Haha. Kainspire naman theme song mo. Kaloko. Hehe. Pang-bata talaga ah. Kaazar.. Sarap mo kagatin! Hehe. Napatawa mo na naman ako.

Pao: Sana lagi ganun na napapasaya kita noh? I love you.

O tama na mga mambabasa, emo na kami. Hehe.
Masarap ang feeling ng may boyfriend pag lagi kayo masaya. Wala lang. Hehe.

O xa, tama na nga muna. Natatae na ko. Hehe. Naalala ko kasi yung indian mango at buko pandan. Joke. Hindi, ang totoo pupunta akong Malolos ngayon. Kaya gagayak na po ako. Hehe.

Ang dami ko na namang na-miss!

2006-01-25T09:19:00.000+08:00

Hindi na naman ako nakapag-blog for two weeks and three days. Hai. Sorry for that. Naging busy ako. Maraming bagay. Hectic ako ngayong 2nd sem. Hai. Kung nung first sem, busi-busyhan lang ako kunwari, ngayon totoo na. Marami din akong na-miss na hindi na-ikwento sa inyo. Hehe. Outline nalang. Eto ang mga natatandaan ko:

1. January 10. 10 months na kami ng baby ko. Wehe. Who cares anyway? =P

2. Bumili ako shoes. Haha. Nice. :)

3. Binili ako ni Papa ng new phone. Sony Ericsson K750i. Ang saya. :) Kaso hindi pa ko makapag-upload ng photos panu kasi yung USB Cable ko wala sa 'kin. :(

4. Si Mama na-ospital nung Wednesday. Nagpa-raspa tapos inoperahan siya sa almoranas. Pero thank God ayus lang siya. Para ngang hindi inoperahan e. E panu panay na lakad. Hehe.

5. Ang saya ko nung nag-report ako sa Psychology 101 namin tungkol sa Psychosocial Stages of Development. Natuwa kasi yung prof namin sa report ko. :)

Stressful weeks ang nakalipas. Madami akong naging problema pero buti nalang hindi lahat problema. Start ng examination for midterms bukas. Hindi pa ko nag-rereview kaya next time nalang ulit. Na-miss ko kayo! :)

Balik Tanaw sa Pagkabata I

2006-01-08T10:15:00.000+08:00

Kahapon... (conversation with Archie, kabarkada ko, on phone)
AKO: Expired na yata yung sim ko sa sun. Sayang naman. Haii. Di ko kasi naloloadan eh. Wala kasi paloadan ng sun dito samin.
ARCHIE: Ako may xpress load.
AKO: Ay talaga! Hehe. Loadan mu nga ako, sa Lunes na bayad pag nagkita tayo. Hehe.

And so Archie is the hero. Akala ko kasi expired na yun sun ko. Matagal ko na kasi hindi na-iinsert eh. At alam niyo ba, dapat sa January 9 expired na yun e kahapon 7 na kaya buti nalang. Saved. Hehe. So nice. :)

Balik Tanaw sa Pagkabata I
Yung bahay namin e sa isang compound pero magkakamag-anak kami. Apat na bahay - sa harap yung kila lola at lolo, sumunod yung amin, pangatlo yung sa diko nila mama, at huli yung panganay nila. Dati, hindi pa ganito ang itsura ng compound namin. Hindi pa kasi nagpapatayo ng bahay yung tito ko sa dulo. Yung bakuran na yun dati, puro puno - name it, mangga, kamias, santol, chico, duhat, sampaloc, buko, may kawayan din at kung anu pa man.

May bahay-bahayan kami dung magpipinsan. Ginawa yun ni lolo. Kulay pink pa nga yung pintura. Gawa sa kahoy. Sa labas nun bahay, may lutuan - yung sinaunang lutuan, yung gawa sa bato tapos nilalagyan ng mga kahoy.

Nung mga panahon na yun, pito palang kaming magpipinsan na magkakalaro, siyempre paglipas ng panahon, nadadagdagan kami. Naglalaro kami ng bahay-bahayan. May nagpapanggap na nanay, tatay at mga anak. Mamimitas kami ng mga dahon-dahon sa mga puno. Lalo na yung puno ng kamias kasi maliliit yung mga dahon nun. Minsan nga umaakyat pa kami ng bubong para lang makakuha bunga ng duhat at minsan naman sa puno ng mangga at manunungkit sa may sampalok. Kumukuha kami ng mga laruang kutsilyo, sandok, whatever tapos magluluto kami. Hiwa ng kung anu-anong anik-anik tapos ilalagay sa lata at saka lulutuin dun sa sinaunang lutuan hanggang sa kumulo. Feeling namin mga professional cook kami. Haha. Siyempre, mga bata nga naman, mahilig mag-internalize at iisipin na they were somebody.

Pagkatapos magluto, aakyat na kaming lahat sa bubong ng tita ko at dun kami magpipicnic kahit kunwari lang naman ang food namin maliban sa mga bunga ng puno. Alangan naman kainin namin mga dahon-dahon noh. Yun lang eh kung may mga saltik na ulo namin. Hehe. Dumadating din sa point na napapagalitan kami ng tita ko dahil sa pag-akyat namin sa bubong nila. Ang ingay daw kasi ng mga paa namin, kesyo natutulog sila at baka daw mahulog pa kami. At dahil dun, wala kaming magagawa kundi sumunod at bumaba.

Ayus lang yun, di pa tapos ang aming kaligayahan. May mga duyan din kami. Tatak lolo ulit. Tatlong duyan yun. Salitan kaming magpipinsan. Gawa yun sa kahoy at lubid. At kapag pagod na kami, handa naman ang mga kumot at unan sa aming munting bahay-bahayan. Uuwi lang kami pag malapit na magdilim. Katakot kasi dun eh. Baka may monsters. Hehe.

So ano ang komosyon ng pagbabalik tanaw ko sa aking pagkabata? Wala lang. Na-mimiss ko lang mga pinsan ko. Siyempre, ngayon kasi malalaki na kami (pero di matatangkad ha), at may kanya-kanya ng life. Wala pa naman may asawa kaso busy na. Halos mga college na kasi lahat, yung sister ko nalang naiwan kasi 3rd year high school pa lang siya.

Woman as Explained by Engineers

2006-01-06T07:19:00.000+08:00

Finally - an explanation of Woman that makes sense to a man.
E-mail to na nisend sakin ni Nhatz, classmate ko dati nung hayskul. Medyo natawa ako dito kaya share ko xenio.. (:

Hehe. Anu masasabi niyo dito? Natawa talaga ko dun sa may Mission: Go to GAP, Buy a Pair of Pants. Haha. E panu pag nag-shoshopping ako ganyan talaga. Nililibot lahat. Naalala ko one time kasama namin tatay ko asar na asar panu napakatagal daw namin. Kaya ayun, magmula nun hindi na kami sumasabay magshopping sa kanya nung isa ko pang kapatid na babae. :)

Nung Tuesday, start na ng pasukan namin. Patawa naman mga teachers, aba walang pumasok sa first two subjects kaya ayun tinamad na kami at nag-uwian na. Feeling ko naman kasi hindi pa talaga regular ang klase. Tapos kahapon naman nagpractice kami ng sayaw, cultural. Haii. Sakit sa katawan. Tsaka naipit pa paa ko ng kawayan. Haha. Pero masaya naman. Pag-uwi nga lang ng bahay gutom na gutom tapos nakatulog na ko sa sofa sa sobrang pagod.

Sabagay ganun talaga. Ayus lang yun, wala naman akong PE eh. Haha.

Kwentong Tilapia

2006-01-02T13:27:00.000+08:00

Bukas start na naman ng klase. Medyo nasanay pa naman akong late na gumising. Pero ayus lang yun, tanghali pa naman pasok ko e kaso hanggang gabi. Ayoko pa naman last subject namin. Nakakaantok. Dun kasi sa room namin na yun damang-dama mo yung hangin. Malapit pa naman ako sa bintana. Tsaka masarap magmuni-muni dun kaya mahirap makapagconcentrate. Haii, talagang ganun eh. Ayus lang.

Conversation with Gio (bunso kong kapatid, 6yrs old):
Setting: Dining table, kumakain ng lunch

Ako: Gio! Tingnan mo yung tilapia ko kawawa naman wala nang katawan.
Gio: Pati yung mata nikain mu?
Ako: Hindi eh, kadiri. Ikikiss ko nalang. (kiniss yung mata, bibig at cheeks kuno ng fish)
Gio: Ma, tingnan mu si ate kadiri.

Akalain mu nakipaglips-to-lips ako sa isda? Hehe.

Wala lang. Yung pictures kinuhanan dati pa, nung 4th year pa ko yan. Ginawa ko lang ganyan a while ago. Namiss ko tuloy yung digicam namin.

KWENTONG DIGICAM: Yung digicam namin nawala last year. Ninakaw sa airport. Take note, ninakaw talaga. Sa bagahe ng tatay ko. Papunta siya nun ng Virginia yata. Ganito kasi yun, yung digicam nakalagay sa isang bag na sinama sa pagcheck-in. Nakalock yung bag tapos may mga di-zipper na bulsa sa gilid. Yung zippers sa gilid walang lock at yun yung naging way para manakaw siya. Binuksan nung magnanakaw yung zipper tapos tinastas yung gilid ng bag para makuha yung digicam sa loob. Professional noh? Haii. Nakakapanghinayang. Parang nagsunog na kami ng 30k. :(

2006: Start the year right

2006-01-01T12:15:00.000+08:00

Nagbalik na naman ako, with matching new theme. And HOPEFULLY at medyo sincere, ang pagbabalik ko na ‘to eh hindi drawing na bakat. Gusto ko ulit buhayin ang dati kong buhay online – magblog, magsurf, magchat, at magbasa ng mga blog ng mga kabloga, take note, MADALAS. (: Namiss ko lahat yun eh. Hihi.

Ang puno’t dulong dahilan kung bakit ako natigil sa pagbablog eh dahil ako ay isang dakilang tamad. Hindi yung tipo ng tamad na tamad talaga ha. Ieexplain ko, basahin mo kahit medyo senseless. Hehe. Example, pag naglelecture ako sa school tapos may isang beses akong hindi nakapaglecture, tatamarin na ko nun maglecture the remaining term kasi masyadong papansin yung isang page na walang sulat dahil sa katamaran kong maglecture. Ganun ako. At ganun ang nangyari sa blog ko. Kapag may magandang nangyari, halimbawa ngayon at hindi ko naisulat, mawawalan na ko ng gana. Hehe. Kapraningan na naman.

Ou nga pala, bago ko makalimutan, HAFEY NU YEAR SA LAHAT. Sabi nga di Dyoys (classmate ko nung hayskul) sa text niya sakin, dahil start ng year, take TOO many pics, laugh TOO MUCH, take time to look up at the stars, sing LOUDLY, feel the COLD wind, smile a LOT, and love like you’ve never been hurt because every sixty seconds you spend is a minute of happiness you’ll never get back. Pero sabi ko naman, ginagawa ang pagkuha ng madaming pics para maibsan ang vanity, tumawa ng TOO MUCH kahit mapagkamalang lukaret, smile a lot kahit na natatae ka na pero higit sa lahat, huwag sundin ang pagkanta ng malakas kung sintunado ka.

Ang corny ko ata. Hehe. So what, porcupine.O xa, sa uulitin. Next year ulit ang next blog, jowk! (:

Ulitan...

2005-10-13T08:20:00.001+08:00

Huwaahh... Hehe. Nagbalik nanaman ba ako? Haii. Di ko feel masyado ang colors. Trip trip lang.. Pero gusto ko ng bagong domain. Hai. Di bale. Pag-iisipan ko. Tutal malapit na naman ang sembreak e. :)

2005-07-28T06:22:00.000+08:00

Trust.
Para sa'kin, isa ito sa pinakamahahalagang bagay sa mundo. Pero pano kung nalusaw na ang tiwala sa'yo ng mga taong higit na dapat nagbibigay sa'yo nito dahil sa pagkakamaling nagawa mo dati?

Lahat ng tao nagkakamali, nagkakasala. Pero bakit ganun, kapag may kinalaman na ang tiwala, ang hirap nang ibalik. Kahit na pilitin mo pang magbago parang may bahid na sa'yo na ang dating e hindi ka katiwa-tiwalang tao at wala kang gagawing mabuti. Ang hirap pag ganun. Masakit. Lalo na kung sa dinami-dami ng tao sa mundo, mga magulang mo pa ang walang tiwala sa'yo. Pakiramdam mo nalang unti-unti kang tinutunaw gaya ng tiwalang tinunaw na nila matapos mong gawin ang kasalanang nagawa kahit pinagsisihan mo na. Haii...

Di ba't sinabi mo sa kin dati na mahirap kumain ng tsokolate, natunaw at parang wala nang korte, kadiri nang kainin mukha ng ta- Ewan ko ba kung bakit, mahirap ibalik sa original na hugis pag nalusaw na sa init. PARANG TIWALA, pag nasira na mahirap ng ayusin pa, di kayang ipagdikit ang tiwala pag napunit. PARANG NANGYARI KAILAN LANG. At kahit na pilitin di mo na mapapalitan, kahit hanap-hanapin di mo na mababalikan. Kahit sabihin natin na ika'y napagbigyan, wag nalang. Ewan ko ba kung bakit, mahirap tanggalin ang tsokolate pag natunaw at kumapit na sa ngipin. PARANG TIWALA, pag namantsahan na, mahirap nang linisin pa, di kayang burahin kahit na anong gawin. [Choco Latte - Parokya Ni Edgar]

Siguro nga totoo yung kanta na yan. Haii..
Tama na ang kwentong emo.
PS. Kung kilala mo ko sa totoong buhay at nababasa mo 'to as of now, wag nang mag-usyoso pa.

Namimiss ko na McDo...

2005-07-25T18:58:00.000+08:00

Kanina nag-exam kami sa PE. Mahirap kaya hinulaan ko lang mga sinagot ko. Haii... Written kasi, dapat practical nalang para mas masaya. Nagkabisado pa ko ng mga tawag-tawag sa mga muscles ng katawan. Kakaloka. Hehe. Pero ayus lang, tapos nanaman. Nakakahinga nanaman ako ng maluwag! Wahaha.

Sa totoo lang, ayokong nagkakabisado. Kung papipiliin ako sa History o Math, walang biro, Math ang pipiliin ko. Ironic ba? Pero totoo yun. Mas pipiliin ko na ang Math kahit dumugo pa utak ko kaysa magkabisado ng kung anu-ano. Kayo ba, ano pipiliin niyo? Nag-iisa lang kaya ako sa mundong ganito? Hehe.

Sabi ng classmates ko, wala na nga daw yung EZChat ng Globe at Touch Mobile. Aba, naliwanagan na siguro ang dalawang networks na marami nang nakakadugas sa kanila. Ganun naman un diba? Kapag natuklasan na nila na maraming nag-bebenefit sa libreng chat at medyo (or sobrang) abused na, ihihinto na nila. Haii...

Kanina, wala kaming klase sa CS100. Haha! Saya. Tapos may nag-benta ba naman ng sign pen, Php10.00 lang! Haha. Ang mura noh? Buti naman may bagay pa sa mundong mura. Kaso libre kaya meron pa?

Naku naman... lulubog-lilitaw! Hehe.

2005-07-24T19:38:00.000+08:00

Haha. Nabuhay ako? Medyo. Siguro dapat na 'kong isali sa clan ng mga palitaw. Pansin niyo ba? Kasi di ba sabi ko papalumot muna ko pero obviously buhay nanaman ako! Hehe. Yaan niyo na nga, pagbigyan niyo na ko. =)

(1) Kakatapos lang ng prelim week namin. Sa totoo lang, hindi ko pa na-take lahat ng exams ko, PE pa tsaka CS110. Siguro by Wednesday, nakuha ko na yun (hope so!) para wala na kong iniintindi. Hehe. Okay naman ang results ng iba kong exams. Uno ako sa trigo (wow!) at yun ang nakakatuwa dun. =) Kaso ewan ko lang sa Philosophy. Tagilid ata. Sino ba naman ang hindi tatagilid kung hindi ka nagbasa ng hand-outs? Haii... Pero ayos lang, nangyari nanaman e, wala na 'kong magagawa dun. Hehe. Pero hindi pa ko nawawalan ng pag-asa dahil hindi ko pa naman nakikita ang result dun.

(2) Kahapon, General Induction ng Officers ng CEDE. Officer ako ng SSITE, Assistant Secretary. Yun lang. Masasabi ko lang, isang malaking "HAII"... Sarap huminga ng maluwag. Hehe

(3) Alam niyo ba yung EZ Chat sa Globe at Touch Mobile? Haha. Naku, as of now, hindi ako makapag-send. May topak nanaman yata. Katulad ng sa Globe XTM dati, over-used na kasi. Ang dami nang nakaregister kaya nagkakaganun. Ganun naman mga tao e, siyempre hahanap at hahanap yan ng libre. At kapag natuklasan na ng network na nadudugas na sila, ihihinto! Lagi naman ganun eh. Haii... Di ba?

(4) Bago ang layout. Ewan ko ba kung matatawag 'tong new layout or new theme lang. Basta yun. Parang ganun din naman kasi. Binago ko lang yung color tsaka tinanggal ko yun sidebar. Wala lang. Trip ko lang.

O xa, sa uulitin nalang. Wala na ko makwento eh. Hihi. =)

PS. Kung hindi pa ubos ang kape mo, lagukin mo nalang.

Hi mga kabloga!

2005-07-14T09:23:00.000+08:00

People, cenxa na po. I'm busy nowadays. Hehe. Yaan niyo babalik ako, papalumot muna sandali. Mag-kape ka muna. Sa uulitin. Malay mo, sa susunod na balik mo dito buhay na ko ulit. =)

I'm still alive, you know...

2005-06-07T19:27:00.000+08:00

Wihee! Hehe. Buhay pa ko noh? Medyo nilumot lang pero as of now natauhan na ko kaya balik blogging ulit. Haha. Miss ko kayo mga kabloga wah. Mag-iisang buwan din bago ako nakapagpost ulit.

Marami kasing nangyari sa aking makulay na buhay. Nyee, makulay daw. Gash, colorful mehn. Pero siyempre ipakikilala ko muna sa inyo ang salarin kung bakit nilumot ang online layp ko.

Introducing:
VIRUS. baw.

Oo, pesteng virus yun. Na-virus ang pc ko kaya lecheflan ang aking blogging careers. Buti nalang napagawa na ang bulok naming pc. Kaso naging Windows 98 nalang. Ayus na yun. Napapakinabangan ko pa naman kahit papano. Kaso hindi ko mainstall yung printer namin. Haii...

Kwekwentuhan ko nalang kayo ng mga nangyari sakin sa loob ng isang buwan na hindi ko pagba-blog.

(1) May 12. Celebration ng birthday ni Marlon. Siyempre, lamunan nanaman yun. Honestly, ang sarap ng foods lalo na yung chopsuey. At ang saya ha, naglaro kami ng Millionaire's Game! Haha! Kaya sulit din kahit na muntikan na kaming mapadpad sa kung saan dahil hindi namin alam kung san kami papara sa jeep. Haha!

(2) Binasa ko yung Catcher in the Rye ni J.D. Salinger. Hehe. Kwento yun ng isang nagngangalang Holden Caulfied. Basahin niyo nalang kung feel niyo.

(3) June 3. Quakerz Day. Siguro yun na ang last time na magkakasama-sama kami ng matagal ng barkada ko. Kasi yung iba mag-aaral na sa malayo dahil sa pesteng college. Hehe. Jowk lang. Hindi naman matatawag na peste ang college pero seriousness yun na baka yun na ang pinakamatagal na magkakasama-sama kami (ng kumpleto! take note.)

Nilagnat ako dahil sa ubo at sipon. Trangkaso. Haii... Pero thank God kasi hindi na ko nilalagnat now. Ubo nalang. Kaso ang hirap. Hayup. Nung isang araw hindi ako makahinga kasi nafi-feel ko yung nakabara sa lalamunan ko tsaka dibdib. Haii...

Sa 15 pa ang pasok ko. Gusto ko nang mag-start ang classes. Wala lang. Marami lang mga bagay na ikatutuwa ko pag nagpasukan na. Una, ay ang allowance (Wihee!). Ikalawa, exciting ang first day? (Haha.) Ikatlo, that means magkikita kami ni Paolo madalas. Eaun. :)

Happy Mother's Day!

2005-05-08T19:33:00.000+08:00

Happy Mother's Day sa lahat ng nanay at siyempre sa nanay ko. :) She's such a great mom. And I love her kahit na madalas eh pasaway akong anak at isang malaking TAMAD. Hehe. Sorry for that. Supposedly, i'll gave her flowers kaso naisip ko mabubulok lang yun kaya binigyan ko nalang siya ng card, siyempre plus a kiss and hug. Sweet me. Lol. Minsan lang yan. Pagbigyan na ako. @_@

Galing akong birthday ni Janno kanina. Dami food. Haha. Dami ko nakain. Swear. Buti nalang wala akong problema sa pagkain ng madami dahil hindi ko iniisip magdiet. Hindi ko na kailangan nun dahil ako ay isang dakilang payatot. Haha. Gara talaga. Bat nga kaya hindi ako tumataba? Gara.

(conversation kanina habang nagvivideoke at kumakain ng barbeque)
Ako: Gara. Bakit kaya hindi ako tumataba eh ang lakas ko naman kumain..
Friend: Ou nga, gulat nga ako sa rice mo kanina eh.. Chubra! Haha.
Ako: Hehe. Inggit ka ba? Well.. Blehh...

Haii. Pero wish ko talaga tumaba ako kahit konti lang. Underweight ako eh. And I'm small. Hehe. Madalas tuloy napapagkamalan akong hindi magcocollege. Parang mga second year high school lang. Ganun.

Balik sa totoong point ko sa blog na 'to. Tungkol sa birthday. Masaya naman. Nandun ang barkada ko at yung iba pa naming classmates. Masaya! I really missed them. Tapos ang dami pang food (food nanaman ang kinukwento ko, haha). May take-out pa nga kami eh. Ayus! Food yun eh... Lol.

P.S. I miss Paolo. Hirap ng ganito, wala kasi siya phone ngayon dahil sa panget na holdaper. Sana magka-phone na siya ulit.

QUAKERZ, my dear friends.

2005-05-07T19:24:00.000+08:00

Miss ko na ang Quakerz (the group where I belong). Sobra. Naiisip ko tuloy yung pagpasok ng college kasi tiyak hindi na kami magkakasama. Mamimiss ko ang lunch na sabay-sabay kaming kakain sa school canteen tapos mag-uunahan kami sa pila at makikisingit sa mga first year na utu-uto. Lol. Tapos yung paglalagalag namin after class lalo na tuwing Thursday kasi maaga uwian namin. Before exam, group review sa bahay ng isa samin. Tapos after exam naman, kakain sa labas. Lagi yun. Yun na ang rutino namin eh. Lalo ko siguro mamimiss yung kaming tatlo ni Geline, Che2, at Ako. Sila na kasi ang parang tumatayong closest friends ko eh. Magkakahiwa-hiwalay na kami. Haii. Pero siyempre kahit na maisip ko pa 'to ng maisip ng ilang beses at ilang beses din akong malungkot, I must face the fact na tapos na ang high school life ko at paparating na ang bagong chapter ng buhay ko, ang college life.

Hehe. Tama na nga muna ang pagpapakasenti. Lol.

Nga pala, last, last Tuesday, na-holdup si Paolo q. Dito sa Baliuag, sa may Petron. Sa may Petron pa ah, daming tao dun, at take note, 10:30 ng umaga yun nangyari. Haii. Life talaga. Galing siya ng Kodak nun, nagpadevelop ng pictures. Buti nalang hindi siya nasaktan. Kinuha lang yung cellphone niya, tsaka yung pictures. Yes. Pati yung pictures hindi pinalagpas noh? Timawang holdaper! Pero talaga, thank God kasi hindi nasaktan si Paolo. Pero sayang yung cellphone. Yan tuloy, hirap ng communication namin. Haii.

Ayun. Basta, panget na holdaper na yun. Timawa eh. Hehe. Kunsabagay nangyari na, wala na magagawa.

Isa akong MASTERMIND...

2005-05-02T11:05:00.000+08:00

Pasensya na ngayon lang ulit ako nagblog mga kabloga. Ang totoong dahilan niyan ay wala ako sa sarili nung mga nakaraang weeks sa dami ng dumating na asungot sa buhay ko. Naging bangag ako sa tulog at nawindang dahil hindi ko na alam ang gagawin ko. Pero salamat talaga kasi natapos na ang mga pinoproblema ko. Buti nalang. Thank God. Really. I’m sincere.

Nakapagdecide na nga pala ako for college. Hindi na ko mag-aaral sa Manila. Yes. Maybe some of you will think that I am stupid for not taking the opportunity but yes, I did it and thank goodness, my parents allowed me to stay. At least I followed my heart, right? Hehe. If I won't, baka maapektuhan pa studies ko sa sobrang depression.

Mag-eenrol na dapat ako ngayon kaso holiday nga pala kaya sarado ang school. Siguro bukas nalang o kaya sa Wednesday. Basta this week. Eaun. Dahil wala akong magawa today, nag-take ako ng personality test from here.

Results
Your answers suggest you are a Mastermind

The four aspects that make up this personality type are:

Summary of Masterminds
- Visionaries who put energy into achieving their goals
- Prefer to work independently and dislike inefficiency
- Think of themselves as logical, thorough, and bright
- Values practicality and common sense above ideas and theories

More about Masterminds
Masterminds create a vision for the future by gathering and organising information. They then develop strategies to achieve their goals. They have a rare gift for looking at almost anything and seeing how it can be improved. These skills and the Masterminds' high standards often allow them to reach leadership positions at work.

Masterminds value independence and prefer to work on their own. Once they have decided on a course of action, Masterminds rarely change their minds, although they can be persuaded by clear reasoning by someone they respect.

In situations where they can't use their talents or are unappreciated, Masterminds may cut themselves off from a group and criticize people who don't understand their plans. Under extreme stress, Masterminds may overindulge in sensory experiences like eating, shopping or watching television.

Masterminds often have an unusual sense of humour, which arises from their ability to spot surprising links between seemingly unconnected facts.

Mastermind Careers
Masterminds are drawn to jobs requiring logical analysis or abstract thinking common in science or technical fields.

P.S. Hehe. Mastermind daw ako? Lol. Oo nga pla, tapos na ang FullHouse nung Friday. That means, I can now sleep earlier. :)

Plug: KIEL is back. Visit him. Nga pla, I added more people on my links. Kung makita niyo man name niyo jan, it's up to you if you want to link back or not but it's not necessary. :)

What's with April 10 huh? :)

2005-04-11T08:48:00.000+08:00

Una sa lahat, Happy Birthday kay Papa. Yes. It's my dad's birthday yesterday (April 10) at ayoko na banggitin ang age niya kasi pag nabasa niya 'to baka batukan lang ako... jowk! Hehe. Basta Happy Birthday po... :)

Pangalawa, birthday ko din kahapon. Hehe. No, but yes. Ang gulo ko ba kausap? Kasi Lunaversary (term ko sa monthsary) namin yesterday ni Paolo q... At ano naman ang komosyon? Wala lang pero masaya kasi magkasama naman kami. Kahit na nabulilyaso ang plano na pagluwas namin para magliwaliw dahil sa kawalan ng salapi, ayos lang. Masaya naman kami kahit wala kaming pera! Haha. Ayos lang talaga yun! :) Ano nangyari? Nagpunta nalang siya dito samin, masaya na kami dun. Hehe.

Magte-take ako ng IT (Information Technology). Pero ang itanong mo eh kung saan. Haha. Honestly, hindi ko pa alam. Naiinis nga ako kasi naguguluhan na ko eh. My parents were forcing me to study in Manila pero ang totoo nun, ayoko. Yes. Taliwas sa ibang kabataan, ako ay isang abnormal na ayaw mag-Manila kahit na pinipilit na ng mga magulang. Panu kasi yung iba gustung-gustong mag-Manila kaso ayaw ng parents. Ako naman, ayoko sa Manila gusto naman ng parents ko. Haii... Nahihirapan tuloy ako mag-isip. At medyo natutuliro na kaya ako.

Bakit nga ba ayoko mag-Manila? Hindi ko nga rin maitindihan ang sarili ko eh. Una kong dahilan, yun eh dahil ang layo kaya. Ayoko matatagtag sa biyahe dahil payatot ako honestly (haha) at talagang nakakapagod yun. Ang layo kaya ng Baliuag (my hometown somewhere in Bulacan) sa Makati (kasi kung magma-Manila ako sa Mapua Makati ako papasok). Dorm? Haii... pag nag-dorm ako, mamimiss ko ng sobra ang bahay namin. Baka hindi ako makatulog sa gabi. Pangalawa, takot ako. Pramis. Itatanong niyo kung bakit? Parang hindi ko kaya mamuhay ng mag-isa. Lol. Pero totoo. Hindi pa ko ready mag-isa. Siyempre, ang food ko ay puro fastfoods. Iintindihin ko pa yung mga clothes na kailangang labhan at plantsahin. Ang dami ko poproblemahin. At natatakot ako magbiyahe mag-isa! Haha. Totoo yun. Para kasi talagang hindi ko kaya pramis. Eaun. Sabi ng nanay ko, bili daw kami condo unit kaso ayoko pa rin talaga. E linshak, edi namiss ko kaya ang Baliuag. Pangatlo, marami akong maiiwan. Mga kaibigan ko, si Kafatid at si Paolo q. Siguro ito ang pinakadahilan ko kung bakit ayoko. Sobra ko noh? Haii... Pero ayoko talaga silang iwanan. Parang madedepress lang ako ng sobra-sobra sa sobrang miss sa kanila. At malungkot talaga yun! Pag nga naiisip ko yun para kong pinupunit e pano pa kaya pag nangyari na... Haii...

Nalungkot tuloy ako bigla. Nainis. At naguluhan nanaman ulit. Haha!
Tama na nga muna ang pag-iisip. Baka mabaliw na ko.

Anyways, share ko nalang xenio grad pic ko.. hehe

Mga komosyon sa buhay ng isang tamad

2005-04-09T09:48:00.000+08:00

Kulang isang buwan din pala akong hindi nakapagpost. Busy kasi. Hectic. Nax! Hectic daw. Feeling celeb. Yaan niyo na ko, pampalubag loob lang. Hehe.

Ishashare ko nalang sa inyo ang mga bagay-bagay pagkatapos ng graduation:

(1) April 1. Graduation. Hindi ako umiyak. Self-control. Masisira kaya ang make-up. Baka karumaldumal ang lumabas sa picture. Buti nalang. Hehe. Wow! Congrats to me.

(2) April 2. Pumunta akong airport. Hinatid namin tatay ko. Siyempre, flight niya. Balik work. Tapos nagpunta kaming SM North. Wala lang. Bumili ako ng skirt tsaka blouse. Ang cute-cute nung skirt pramis. Nakakainis nga panu bibili dapat ako ng doll shoes kaso linshak nagmamadali na kaya sila. Kaya ayun. Pero ayus lang. Kaso malungkot din kasi hindi ako naka-attend ng grad party ni Ram. Sayang. Mukha kasing masaya sila ayon sa pagkakakwento sakin. Pero ayos lang din. Tapos na naman eh. Hehe. :)

(3) April 3. Swimming. Kasama ang mga pinsan ko. Sa Galilee sa Bustos. Eaun... Hindi naman kasumpa-sumpa ang setting. Ayos lang. At salamat sa sunblock ever. Hehe. :) Masaya naman.

(4) April 4. Swimming nanaman. Ou, swimming ulit. Walang humpay. Hehe. This time, ang kasama ko naman ay ang mga kabarkada ng sister ko at si Paolo q. :) Siyempre masaya din. At salamat ulit sa kabutihang lubos ng sunblock. Hehe. :)

(5) April 6. Kinuha ko ang goodmoral ko. Tapos nakita nanaman ako ni Lugaw, ayun inutusan nanaman ako. Haii... Tapos nung hapon nagpunta kami kila Kuya Archie. Nanlibre ng merienda. Namiss siguro kami. :)

Medyo nalululong ako sa ipinagbabawal na gamot. JOWK! Ang totoo niyan naaadik ako sa Pizza Frenzy na downloadable sa Yahoo! Games. Haha. ou, you read it right. Inimpluwensyahan ako ng sister ko eh. Aliw kasi. Nakakabanas lang panu kasi hindi siya full version at 5minutes lang ang execution na free kaya restart kami ng restart. Eaun...

Nga pala, bukas ay monthsary na namin ni Paolo q.Yun ang tawagan namin eh, Paolo q, Gean q. Hehe ayus ba? Kaso dahil naimpluwensyahan kami kakapanuod ng FullHouse (hoy, hindi yun cheap, aliw nga eh! :p), minsan ang tawag na namin sa isa't-isa ay Paolo Bear, Gean Bear. Haha. Corny ba? Panu kasi si Jessie sa FullHouse, inimpluwensyahan kami nung kanta nia.

"May tatlong bear sa loob ng bahay. Si Papa Bear, si Mama Bear at si Baby Bear. Si Papa Bear ay malakas... Si Mama Bear ay maganda... Si Baby Bear ay napakaliksi. Tingnan niyo, tingnan niyo ang saya nila..."

Hehe. Pagbigyan niyo na ko. Blog ko 'to eh... :)

Nga pala, i changed the layout. Wala na kasi akong magawa eh. Hehe...

Mga bagay na mamimiss ko sa pagiging hayskul

2005-03-19T08:30:00.000+08:00

IV – Sapphire (seksyon ko ngayong port yir hayskul)
Mga mamimiss kong bagay:

(1) Pagkakaisa I. Pasaway ang section namin. Fourth year. Take note, pilot section kami, pinakamataas na section sa buong hayskul at supposedly maging model ng lower sections at lower year levels. Pero dahil nga pasaway kami, ugali namin ang matinding pagkakaisa. Example, may school activity sa umaga then sabi nila classes resume sa hapon. Dahil kami ay tinatamad, mag-uusap-usap na kaming magkakaklase na walang papasok. Good thing, nakikisama naman ang lahat at wala talagang pumapasok. Hehe. Sa gayon, walang nagagalit saming teacher.

Ibang section: Sir bakit po ang Sapphire walang pasok? Dapat uwian na rin namin.
Sir: Siyempre, matatalino sila. (haha!)

Di naman namin ‘to ginagawa sa mga point na talagang kailangan naming pumasok. Baka kasi isipin ng mga teachers abusado kami. Medyo lang naman diba? Pero dumating na din kami sa point na muntik na kaming ipa-office nung Assistant Principal namin. Haha! Muntik lang, yes, muntik lang. Hehe blehh… (:

(2) Pagkakaisa II. Bagamat may ranking ang honors samin, walang panama yun. Haha. Nag-aaral kami at nagtutulungan (go beyond!) bilang isa. Kooperasyon maging sa pagsagot ng exams. Medyo lang naman ‘to. Hindi sobra. Kasi pag sobra na, deadly yun. Siyempre, gusto kaya naming grumadweyt pare-parehas tsaka yung ranking sa honors ay hindi naman mahalaga. Di naman ikamamatay ng isa ang mataasan ng isa pa hindi ba? (:

(3) Lakwatsa at tambayan. Nakakamiss ‘to ng sobra. Headquarters ng Sapphire ang bahay namin. Yes. Di naman ganun kalaki ang bahay namin kaya nung minsang nagpunta silang LAHAT dito (take note, silang lahat, around 45 yun), halos hindi na kami magkahingahan sa sikip at init. Ang gulo pa. Hehe. Pero no choice, talagang naging HQ lang ng section namin ang bahay namin dahil alam ng lahat. Anyway, wala namang regrets eh, masaya naman kami pag nandito.

(4) Problema. Siyempre, kabilang sa mga problema ng isang hayskul student ang problema sa pag-aaral, kung makakapasa ka ba o hindi, kung ilang oras ka lang ba natulog sa paggawa mo ng report mo at ng projects mong hindi makatarungan; problema sa kaibigan, mga misunderstandings lang naman, petty things, at simpleng tampuhan; problema sa pag-ibig, oo accept it, sa hayskul tayo nagmahal ng todo at nasaktan ng sobra though hindi applicable sa lahat ng tao, applicable sa’kin yan; at maaaring problema sa pamilya, hindi ko na ieelaborate pa.

(5) Teachers. Mga teachers na may kwenta at walang kwenta. Jowk! Wala naman sigurong teacher na walang kwenta kasi siguro naman kahit papano may natututunan ka mula sa kanila. Mga teacher na terror, mababait, lantaran kung magkaroon ng peyborit, plastic, sakim, manggagamit, mamamatay-tao, oops, na-carried away lang ako. Sorry. Jowk lang po yun!

(6) Classmates. Ang teacher’s pet, sipsip (magkaiba ang dalawang yun), plastic, clown ng klase, namimigay ng papel na parang lalaban sa eleksyon, mga nagpapautang at nangungutang, mga barka-barkada, mga nagpapakopya at nangongopya, mga talipandas, mga may pakikisama, mga geeks, mga sumbungera, at marami pang iba. Kahit negative ang iba sa kanila, dahilan pa rin sila kung bakit masaya ang hayskul diba?

(7) Classroom. Ang room naming minsang nanalo sa Cleanest Room of the Week. Isang beses lang yon, nataon lang talagang mas madumi ang room ng ibang section samin.

(8) Canteen. Dito kami nagsisingitan sa pila lalo na kung ang mga ka-linemates (kasama sa pila) ay mga first year. Haha. Kawawang mga bata. Pasensya na kayo, gutom kami eh.

(9) Library. Dito kami natutulog pag vacant at naglalaro ng Hangaroo.

Marami pa kong mamimiss sa hayskul pag college na ko. Pero hanggang dito nalang muna. Ayoko pa tuloy mag-graduation pero ilang weeks nalang yun.

P.S. April 1 ang graduation namin.

Positive and negative equals either of the two

2005-03-13T16:14:00.000+08:00

Wala akong maisip na title eh. Bat ba? Hehe.

6th honorable mention ako. It means, 8th honor ako. Yes. Bumaba ako ng two places. 6th honor ako dati nung 3rd grading eh. Nakakalungkot. Pero ayos na rin, at least kasama di ba? Kuntento na rin ako though medyo may regrets pa rin kahit papano. I could have done better. Kung hindi lang ako tinamad nitong 4th grading, sayang pa rin talaga...

Haii, ilang weeks nalang graduation na... Nakakaiyak naman. Haii... Ayoko pa. Kung pwede lang sanang huminto muna ang panahon. Ayoko pa matapos ang high school days eh... ):

P.S. Gusto ko nang magbukas. Miss ko na 'siya' eh...

Di makakalimutang birthday

2005-03-12T08:53:00.001+08:00

Masaya ang birthday ko this year. Sine-lebrate ko siya nung March 10 kahit na nung 9 talaga ang totoong date ng birthday ko. Panu naman kasi napakarami naming ginagawa nung Wednesday. Pasahan kasi ng requirements at sobrang karag na karag talaga kami. Hindi nga ako magkandaugaga lalo na nung bandang umaga. Pero ayos lang, masaya naman, lalo na nung Thursday (March 10).

Ayos naman ang celebration. Masaya. Kasi nandun mga kabarkada ko (Quakerz), at dalawang group sa section namin, ang Larj ReMARK at Czyrel. Tapos siyempre nandun din si Kafatid (kasama niya si Des), si Onadz, at si PAOLO. :) Xempre, hindi niyo sila kakilala kaya pagpasensyahan niyo na dahil sinabi ko pa mga pangalan nila. Hehe.

Isa pang dahilan kung bakit masaya ako nung March 10 ng sobra-sobra ay dahil kami na. Yes. May boyfriend na ko for the first time. Hehe. Siya si PAOLO. :) Mapili kasi ako eh. No, hindi siguro mapili ang tamang term. Talagang sinisigurado ko lang sa sarili ko na mahal namin ang isa’t-isa.

Sabi ko kasi sa sarili ko dati, mahalaga sa’kin ang kauna-unahang boyfriend ko. Dapat mahal niya ko at mahal ko rin siya. Kaya siguro sa mga nanligaw sa ‘kin, siya ang pinalad. Hehe. Kasi minahal ko rin siya (sure ako dun) at nararamdaman ko namang mahal din niya ko.

Masaya pala ang feeling. Nakakatuwa. Even though hindi pa rin ako ganung makapaniwala na kami na pala. Hehe. Sabi nila, normal lang daw talaga yung feeling na yun. Siguro nga, kasi kung hindi, abnormal ako.

Nga pala, salamat sa mga magulang ko sa paghahanda sakin nung birthday ko… nakakatouch eh.. :)

Nga pala, binigyan niya ko Spongecola at tsaka SessionRoad na CD. Nakakatouch. I’m so happy, as in very na, much pa at lots na marami. Hehe.

Nagkatampuhan nga kami kahapon eh, pero ayos na. Hindi rin naman namin natiis ang isa’t-isa. Salamat kay Kafatid kasi pinagsabihan niya ko. Kabisado niya kasi kaming dalawa ni Paolo dahil ako ang itinuturing niyang kapatid at si Paolo naman ay bestfriend niya. Matampuhin daw kasi yun at ako naman ay mapride. Basta salamat talaga sa kanya kasi naayos na yun tampuhan namin ni Pao. :)

Karag na karag

2005-03-05T08:18:00.000+08:00

Nakakapagod ang week na 'to... Panu, puro projects at pasahan na ng requirements. Hirap naman pag-graduating ka... Haii... Pero di bale, next, next week, free na kami. :) Pero finals na sa Monday at Tuesday. Haha. At sa Wednesday, birthday ko na! Totoo 'to kaya greet me... (mag-demand daw ba? =P)

Hayy, dahil mag-fafinals na, nadadama ko na ang graduation. Masaya na malungkot. O baka maging malungkot lang ng sobra-sobra. Mamimiss ko ng sobra ang maraming tao, ang mga kaklase ko, mga kaibigan ko, ang Quakerz, si Kafatid, si 'ano' at ang mga landas ko... Lol. :) Pero talaga, baka maiyak ako nun. Buti na nga lang at malapit lang ang bahay namin at alam yun ng buong klase kaya welcome na welcome sila dun. Aba, ang bahay kaya namin ang headquarters ng Sapphire (section namin) noh... :)

P.S. (something related to my previous blog) Bumalik na siya. Yes. And YES!!! (shout) =P Nung last week pa. Tinatanong na nga niya ko e, if kelan kaya magiging kami... Sabi ko naman, next week ko na sasabihin sa kanya kung ano. Mag-iisip muna ka ko ako... Hihi. :) Pero honestly, pag-iisipan ko muna. Magbabakasyon na rin kasi eh... Hayy... :(

Update ko na lang kayo sa following days... Vyers... Hihi

Ang Pamantasang Buraot at ang L-O-V-E?

2005-02-25T09:32:00.000+08:00

80th Foundation Week ng aking mahal na Pamantasang Buraot kaya wala kaming klase. Pumapasok kami kaso walang nagtuturo kasi open ang school namin for other schools. Ayos yun, walang klase pero may baon! Haha. Aaminin ko, yun ang gusto ko - ang pumasok dahil sa allowance pero walang klase! Naku, napapaghalata tuloy ang katamaran ko. Pero sa mga istudyante rin d'yan na katulad ko, aminin niyo na rin na yun ang pakay niyo sa pagpasok. Ang magkaila, wala lang. :)

At dahil sa walang klase, uso na rin ang pagcu-cutting, hindi nga lang literal kasi legal naman at walang pakealam ang guards kung maglabas-masok ka sa campus lalo na kung naka-civilian ka. So iyun, tambay lang kami sa bahay nila Joyce. Kwentuhan, at lumamon ng pagkaraming indian mango! Sayang, di ko dala digicam ko. Ang saya pa naman. Kami ang namitas nung mangga ha. Nakakatuwa nga eh. :) Ang sarap nung bagoong sa kanila. Tapos kumain kaming halu-halo, meron kasing tinda yung kapitbahay nila. Ayus ba combination? Hehe. Di naman sa sumakit tiyan namin ha? Medyo lang. :P

Kahapon naman, nanood kami ng Coronation Night para sa nanalong Ms. University sa ginanap na popularity contest. Eaun... As usual, kita-kita sa bahay nila Joyce. Sayang late ang dating ko, nanlibre pala si Manahan ng halu-halo. Pero ayus lang yun, di naman ako mahilig dun eh. Maaga pa naman kaya nanuod muna kami ng tv. First time ko manuod ng tv? Medyo. Jowk! Pero sa totoo lang, hindi kasi ako mahilig manuod ng tv maliban sa channels ng Myx, MTV at Cartoon Network kaya medyo eengot-engot pa ko kung sino yung mga characters nung pinapanuod namin kahapon. Tapos nun, edi umalis na kami kila Joyce, punta kami school, around 5pm na nun. 5pm dapat ang simula nung pageant kaso alam niyo naman ang Filipino time. Kaya lumamon muna kami sa McDo, as usual, yung LETTER 6 ang order namin. Peyborit ba? Medyo lang. :)

INLOVE?
Haii, wala na ko masabi. Inlove yata ako eh. Charuz! Medyo lang. Hindi ko kasi alam kung pano yung love eh. Pero ang sure ako, gusto ko siya. Hayy. Lagi ko kasi siyang naiisip. Katulad kagabi, bago ako matulog kinilig muna ko! Haha. Para kong ewan noh? Pero totoo po yun. Haii... May wish ako, sana bumalik siya. :) This time, sure na ko na gusto ko siya eh... Hihi. :)

"Aking napatunayan, na NASA HULI ANG PAGSISISI... Para bang gusto kong umiyak ngunit para sa'n pa, wala namang magagawa. Sayang, bakit hindi kita (change lyrics here), NGAYON AKO'Y NANGHIHINAYANG, kasi naman tatanga-tanga pa ako noon, walang humpay na paghihintay sa hindi dumarating na pagkakataon." -Sayang [Parokya ni Edgar]

P.S. kung kilala mo 'ko sa tunay na buhay, wag nang alamin kung sino ang tinutukoy ko please... at wag na isipin kung sino yun dahil hindi ka magtatagumpay. Pagpalain ka nawa ng maraming indian mango plus bagoong and hau-halo. Baw. :)

911 help... 'cause I need you

2005-02-19T20:36:00.000+08:00

Bagong layout mga kabloga. Yes, new version na ng aking lungga. Wala lang. Gusto ko lang magpalit ng layout. Madali kasi akong nagsawa sa previous design na kinasasangkutan ng kaeksenahan ng pagmumukha ko kaya eto, palit layout tayo! Hehe. Ayos ba? Sana nagustuhan niyo... :)

Nga pla, prom namin last Wednesday. At dahil ang Wednesday ay Miyerkules (nag-jojowk ako! tawa naman jan!), ito ay balance lang - ibig sabihin, may mga masayang nangyari at meron ding malungkot. Ayos naman kahit papano. Eaun... Eto ang mga nangyari:

(1) Siyempre kailangang magpaayos para magmukhang tao ang isang alien kaya't nagtungo ako sa kung saan upang paghandaan ang pagpapanggap. Sa kabutihang palad, nagmukha naman akong tao.
(2) Di ako nakapagpapicture ng solo. Banas!
(3) Uy, first dance ko si Marlon at take note, three songs kami magkasayaw! Haha. :)
(4) Last dance ko si Erwin. Buti nalang sinayaw niya ko nung huli kundi magiging pangit ang memorya ng last dance ko. Jowk!
(5) May dalawa kong bouquet. At dalawang individual na rose. Salamat sa nagbigay. :)
(6) Sinayaw ako nung bago kong "destiny". :) Wag nang alamin kung sino yun dahil hindi ka magtatagumpay!
(7) May pangit na memorya sa prom na yun. Malungkot kaya wag na alamin kung ano din yun. Nakakaiyak eh.
(8) Salamat nga pala kay Che2, kay Geline at kay Kuya Manahan. Mahal ko kayo kasi tunay kayong friends. Pramis... Nakakatouch yung ginawa niyo... basta! :)
(9) Limang classmates ko lang ang nakapagsayaw sakin. Sa kasamaang palad, hindi daw kasi nila ako makita nung hinahanap nila ako.

Salamat nga pala sa lahat ng sumangkot sa prom na yun. Basta, thanks, thanks at salamat.
Output = masaya naman. Pero may kulang. Hindi ko maexplain kaya sa sarili ko nalang yun.. Hehe blehh... :)

Exam nga pala namin kahapon at kanina. Tae talaga, ang hirap nung mga exams. Nakakawindang. Anyway, tapos nanaman kaya liwaliw tayo ngayon! Haha.

Uso ang sakit ngayon

2005-02-03T08:51:00.000+08:00

Bago ang lahat, gusto ko munang mag-'hi'... (hehe, senseless noh?) wala lang...

Balik sa totoong buhay, ang totoo kasi niyan mga ka-bloga, ang dahilan kung bakit matagal namatay ang buhay online ko gayong sinabi ko sa last entry ko na balik blogging na 'ko, ay dahil sa nagkasakit ako. Oo, tinalaban ako ng bayrus kaya bilang brightness ng buhay, napag-alaman kong ako pala ay isang tunay na tao at namatay ang bayrus kasama ng maling paniniwala na hindi ako tunay na tao kundi isang tilapia.

Siguro naiirita ka na kasi puro kawalang-saysay ang sinasabi ko noh? Hehe. Seryosong usapan na tayo. Tama na ang ka-wirduhan. Baw.

Rewind. Balik sa totoong buhay. Tama. Totoo na nagkasakit ako, 18 days ago. Nagkaroon ako ng maraming manok, este chicken pox. Ayos lang, galing na naman ako sa tulong ng makabagong teknolohiya na nagproduce ng kung anu-anong gamot na ipinainom sa akin ng doktor ko. Sa awa ng Diyos, galing na 'ko. Pero ang hirap magkasakit... Eto ang mga dahilan:

(1) Around 10 days ako hindi nakapasok sa school. Kulang two weeks 'yon at sa kamalasan, exam week pa naman.

(2) Hindi ko masyadong nasagutan ang exams. Ang hirap pag wala ka sa oras ng discussion, marami akong blangko at hula sa testpapers ko... Haii, pero salamat na rin kasi tapos na.

(3) Na-miss ko nang sobra ang mga kaklase ko, si 'kapatid', at ang mga iba ko pang kaibigan. Oo, silang lahat. Isama na rin natin ang mga "dati" kong landas na si 'ano' at si 'ano'... Haha jowk!

(4) Dahil sa matagal kong hindi nakita ang dalawa kong landas na si 'ano' at si 'ano', unti-unti nang nawala ang pagtingin ko sa kanila. Tuloy, nung pagpasok ko, hindi ko na sila landas. Haha. (on the brighter side, ayos na rin yun...)

(5) Ang hirap maging preso sa sarili mong bahay. Nakakulong lang ako sa isang kwarto sa loob ng isang buong linggo. Bawal lumabas, dahil baka mahawa si Gio. Kaya ayun, ako ay isang preso. Nood lang ng tv, kain, tulog, soundtrip. Dun umiikot ang buhay sa loob ng karumaldumal na silid. Isa na rin yun sa mga dahilan kung bakit hindi ako nakakapag-blog. Bawal nga kasi akong lumabas ng kwarto, e wala naman sa kwarto ko ang pc namin eh.

(6) Ang mahal ng mga gamot ko. Kawawa naman ang mga magulang ko, para kong na-confine eh. Mahal pala magpagamot ng chicken pox. Dapat pala nagpa-vaccine nalang ako. Pero di bale, ayan na eh, tapos na naman.
Buti nalang di ganun kadami yung nakuha ko. Naagapan kasi eh... Ang pinagtataka ko lang, san ko kaya nakuha yung sakit na yun? Hehe.

Oo nga pla, mag-ingat kayo. Kasi uso ang sakit ngayon.

P.S. Bago ang tagboard. Tag, tag, tag tayo ha? Muahh... ^_^

Introducing… the “tae” of my life. Baw.

2005-01-09T18:18:00.000+08:00

HILING NG NAIS LUMIMOT
By: akoZgean

Isang araw dumating ka,
Isang iglap pumasok ka,
Isang bakas nag-iwan ka,
Hanggang ngayon, naninira ka.

Sa isang araw na dumating ka,
Puro saya ang nadarama,
Binigyang kulay, buhay na di maipinta,
Nagbigay liwanag sa anino ng pag-asa.

Sa isang iglap na pumasok ka,
Samut-saring anyo'y nagpakita.
Ngunit kalaunan naging tinik na,
Ang dating saya, ngayo'y hinagpis na.

Sa isang bakas na iniwan mo,
Puro sakit ang idinulot nito,
Sa pag-iisa, ikaw ang pumupuno sa isip ko,
Kulang nala'y pasabugin ang utak kong ito.

Ikaw ang nagsilbing maninira,
Ng buhay kong akala ko'y binuo mo na,
Tanging hiling ko ngayo'y makalimutan ka,
Kailan kaya mabibigyan ng pag-asa?

*Ito ay aking idine-dedicate sa "tae" ng aking buhay.
(P.S. Wag niyo nang subukang alamin kung sino siya sa totoong buhay dahil wala kayong mapapala. Tuldok.)
Anyway, bibigyan ko rin siya ng identity pero still, malayo pa rin ito sa totoong ganap niya sa totoong buhay. TAKE NOTE, malayo parin!

Si Tae. Baw.

Mga friends, readers, kabloga at para sa aking mga fans (nasa Mars Plutonium pa ba kayo?), gusto kong kuhanin ang moment na ito para iintroduce sa inyong lahat ang “tae” ng aking buhay. Sino siya?

Siya si Tae (Nasaan? Wala, Ipagpatuloy ang pagbabasa.). May maganda siyang buhok, itim na itim at may magagandang mga mata. May ilong din siya, bibig, ngipin, dila, tainga, katawan kasama ang kamay at paa. In short, tao siya pero minsan, dahil sa naimpluwensyahan ko siya ng aking wirdong pamumuhay, nag-eevolve na rin siya bilang alien tulad ko. Basta ang sigurado ako, isa siyang kaibigan, karamay at kakampi. Lagi siyang nandiyan para sa akin. Dumating siya sa buhay ko sa isang ordinaryong tagpo na hindi kaasa-asang may mangyayaring tiyak na babago sa tahimik na buhay ko. At sa pagdating niyang iyon, minahal ko siya ng husto bilang isang kaibigan ngunit sa kalaunan, nakita ko ang sarili kong nahuhulog sa kanya at minamahal siya ng higit pa sa isang kaibigan. Siguro sa ganda ng mga deskripsyong ito, hindi ba kayo nagtataka kung bakit tae ang tawag ko sa kanya? Well, ganito kasi yun. Tae siya dahil gumagawa siya ng mga bagay na nagbulong sa’kin ng “Hoy gean, mahal mo na yan ng higit sa isang tae”. Ayan tuloy, siya na tuloy ngayon si Tae. Pero ayos lang yon, mahal ko naman siya kahit masakit dahil sa maraming dahilang personal nang masyado at siya naman ang pinakamabangong tae na nakilala ko. Baw. So much for the annoying crap.

Tama na ang kwentong pag-ibig. Sabi ko naman sa inyo, “I am one of those melodramatic fools, neurotic to the bone, no doubt about it!” –Greenday
Kanta nalang tayo! Sabayan ako kung alam ang kantang yan… “Sometimes I give myself the creeps, sometimes my mind play tricks on me, it all keeps adding up, I think I’m cracking up, am I just paranoid, am I just stoned”.

Tayo'y magsimula mula sa simulang hindi pa nasisimulang muli...

2005-01-08T15:42:00.000+08:00

Huy mga ka-bloga! Musta na po ba kayo? Ang tagal ko rin di nakapagblog at nakapunta sa inyong mga blog... Siguro nagtataka kayo kung bakit? Ganito kasi yun, nung mga nakaraang araw, buwan o sa makatuwid ay noong nakaraang taon (dahil malinaw na 2005 na ngayon, happy new year nga pla!), nawalan ako ng gana sa pagba-blog at sa pagdedesign ng website dahil na rin sa ilang natural phenomenas at dahil sa pagkamatay ng alagang tilapia ng kapatid kong si Gio. (jowk!). Pero ang totoo niyan, masyado lang ako naging busy sa aking buhay offline at dahil nga rin sa nawalan na ako ng inspirasyong ituloy pa ang aking online career... (career? hehe. jowk lang po.. pis. ^_^)

Anyway, kung itatanong niyo kung kamusta na ba ko (hopefully miss niyo ko kasi kayo namiss ko kayo), ayos naman ako. Madalang nga lang ako nakakapag-online dahil minsan sa ka-busy-han at minsan naman kapag walang magawa times, ako ay naglalagalag kasama ang mga classmates ko, mga ka-quakerz (barkada ko) o kaya naman ay iba pang close friends. Siyempre, graduating na kaya ineenjoy ko pa ang moments ko sa kanila dahil ilang months nalang, magkakahiwa-hiwalay na kami. Hayy... Sad moments ito.

Speaking of graduation, lapit na nga ng graduation. Almost 3 months nalang at sabi nga ni Lugaw (isang teacher), mabilis daw dumaan ang panahon pagkatapos ng Christmas vacation. Siguro nga totoo yun dahil sunud-sunod na ang events sa school eh... Intersection, JS Prom, Foundation Day, Birthday ko (haha, kasama ba 'to sa school events, jowk lang po.. hihi), tapos graduation na! Waahh... Naiisip ko na tuloy na kailangan ko nang magpasa ng forms for college... Nakakatamad pa kasi! Hayy...

Kahapon nga pla, hindi kami pumasok buong section. Haha. Pasaway noh? Pilot section pa naman. Nakakahiya ba? Hindi ah. Kasi ganito yun, parang nagparamdam na yung ibang teachers namin na wala talagang pasok yesterday kaya nag-usap-usap na kami na walang papasok. Pero actually, may pasok pala talaga. Tae kasi yung t.v., kahapon lang ng umaga nag-announce eh tapos na ang plano namin na walang papasok kaya wala nang makakahadlang pa dun... Ayus ba? Hehe. Anyway, may naibunga naman ang hindi pagpasok namin na yun... Yun ay puro sakit sa katawan! HAHA. Oo, masakit ang katawan namin dahil instead of going to school, sa Sabang kami pumasok at naglaro ng volleyball para preparation sa intersection. Wag kayo, legal 'to sa mga magulang namin pati ang hindi pagpasok ng buong section namin kaya wag kayong mag-alala, hindi ito maituturing na cutting classes ng Pilot section ha? Hehe. Ang saya namin kahapon... Naglaro kami nang may pustahan. Pero hindi totally pustahan ha? Librehan lang ng softdrinks. Di naman siguro masama yun diba? ^_^

Nga pala, ayus lang ba ang layout? Kakatakot yung picture noh? Actually ako yan, ginamitan ko lang ng filter sa adobe photoshop... haha Auz ba? Sana nagustuhan niyo...

O xa, byers muna... Later nalang ulit mga ka-bloga! Muaahh... ^_^